مساله اینه که (خیلیم مزمنه) ما از بنیآدمش که نه، از خود قطع امید کردیم!

عیدتون مبارک و طاعاتتونم مقبول درگاه احدیّت... . نیم وجب جاس همش، جز خودمونم کسی دیگه جا نمیشه اون تو. بهتر نیست فقط به عقاید همدیگه احترام بذاریم؟ همین.

حتی تنهایی هم شده یه آرزوی محال!

نشد یه بار نویز نندازن تو خلوت آدم!

عشق حلوا شکری نیست که پشتش یه لیوان چایی بخوری تا شیرینیشو ببره!

چنین کُشتهی حسرتِ کیستم من

که چون آتش از سوختن زیستم من...

نوایی ندارم نفس میشمارم،

اگر ساز عبرت نیام چیستم من!

اگر شما معتقد هستین که خودِ هر شخصِ شخیصی باید به خودش کمک کند، عمیقاً خوشآ به حالتون! ولی کاش اون نقطهای که نیاز به کمک داشتین و احساس کردین هیچکسی کمکتون نمیکنه، به همون شدتی که میگفتین حال خوب از خودِ آدم شروع میشه، حالِ خوبتون رو "به تنهایی" استارت بزنید! ارادت.

دل آسودهٔ ما شور امکان در قفس دارد

گهر دزدیدهاست اینجا عنان موج دریا را!

بهداغ بینگاهی رفت ازین محفل چراغ من،

شکست آیینهٔ رنگیکه گم کردم تماشا را

به هیچ کیفیتی حالم تعادل اولیهشو نداره دیگه. همیشه یه پایانه که میتونه به شروع از ابتدا امیدوارت کنه... . لای انبوهی از ورقپارههای خطخطی شدهی آیینهی وجودت که راه انعکاس نور و روشنی رو بسته. یه ط

اما اصل رسالتت بر اینه که تو یه نقطهای نه کسی تو رو یادش بیاد و نه تو کسی دیگه رو.